Το Παλάτι της Μνήμης

 Τι θα γινόταν..

..αν ανάμεσα σε 2 δρόμους δεν υπήρχε κανένα σημάδι του ποιόν να διαλέξεις, καμία ορατή αιτιολόγηση ή δικαιολογία; 

Αν στο σταυροδρόμι ο ουρανός δεν μιλούσε, οι ευχές σου δεν έβρισκαν τόπο και ξαφνικά βρισκόσουν μέσα σε αιώνια σκιά απόφασης, χαμένος. 

Τότε, από τα δώματα του Παλατιού με τις αιώνιες ρίζες ξεγλιστρά μια ασημένια ακτίνα, με ένα γράμμα στο χέρι της γεμάτο νόημα.

Τώρα μοιάζει να ήταν από πάντα μονόδρομος το μονοπάτι, γεμάτο φως. 

Τώρα λες στον εαυτό σου 

”..όταν ξαναπεράσω από αυτό το σταυροδρόμι, θα ξέρω τι να κάνω.”

Μια μικρογραφία αυτής της διαδικασίας θα μπορούσε να χωρέσει σε κάθε δευτερόλεπτο σου, κάθε δεκαετία σου, κάθε στιγμή σου.

Δουλεύει κβαντικά, λειτουργικά, αιώνια, χωροχρονικά, δεσμευτικά και τίποτα από αυτά. 

Μπορείς να ανακαλύψεις πτυχές της μνήμης μέσω ενός μοντέλου, μίας στατιστικής ανάλυσης όπως επίσης και διαβάζοντας την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων.

Επειδή το θέμα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο μας επιτρέπεται θα μιλήσουμε για κάτι πιο συγκεκριμένο.

Το Παλάτι Μνήμης

  

 

Πρέπει να θυμόμαστε ότι για να ανασύρουμε πληροφορίες από τη μνήμη μας πρέπει να τις κωδικοποιήσουμε και να τις αποθηκεύσουμε

Ένας τρόπος να ανασύρουμε άσχετες μεταξύ τους πληροφορίες, είναι να προσθέσουμε μεταξύ τους συνδέσεις που έχουν νόημα.

Το συστατικό που γνωρίζουμε ότι είναι χρήσιμο για τη σύνδεση ανά ζεύγη στοιχείων που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, είναι οι νοερές εικόνες.

Τα συστήματα που λειτουργούν βοηθητικά στη μνήμη ονομάζονται μνημοτεχνικά συστήματα και το πιο βασικό είναι η μέθοδος των τόπων.

Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί οικεία μέρη και τοποθεσίες από το περιβάλλον του ατόμου για να οπτικοποιεί τις πληροφορίες.

Κάτι σαν ταξινόμηση εννοιών σε προσωπικό νοητό χώρο για την αποτελεσματική ανάκληση πληροφοριών. 

Η μέθοδος των τόπων είναι επίσης γνωστή ως το ταξίδι της μνήμης ή η τεχνική του παλατιού του μυαλού.

Από που προέρχεται;

Αυτού του είδους η μνημονική διάταξη υιοθετήθηκε σε αρχαίες Ρωμαϊκές και Ελληνικές ρητορικές πραγματείες (στην Rhetorica ad HerenniumCicero’s De Oratore και Quintilian’s Institutio Oratoria). 

Σήμερα, πολλοί ”πρωταθλητές διαγωνισμών μνήμης” ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική για να ανακαλέσουν πρόσωπα, ψηφία και λίστες λέξεων. 

Τι συμβαίνει εδώ όμως;

Πολλές φορές ταυτίζουμε το Παλάτι της Μνήμης με την χωρητικότητα και μόνο. 

Αυτό είναι επιπόλαιο λάθος μας. 

   Αν ρωτήσουμε έναν νευροψυχολόγο..

..που βρίσκεται το Παλάτι της Μνήμης θα μας πει χωρίς δεύτερη σκέψη ”Στον ιππόκαμπο

Ο ιππόκαμπος στηρίζει την ικανότητά μας να

  • προσανατολιζόμαστε 
  • διαμορφώνουμε αναμνήσεις 
  • αναπολούμε αναμνήσεις 
  • φανταζόμαστε μελλοντικές εμπειρίες 

Ο τρόπος με τον οποίο η δραστηριότητα σε εκατομμύρια νευρώνες του ιπποκάμπου υποστηρίζει αυτές τις λειτουργίες είναι ένα θεμελιώδες ζήτημα στη νευροεπιστήμη, όπου συζητείται το μέγεθος, η αραιότητα και η οργάνωση του νευρικού κώδικα του ιπποκάμπου.” 

Η επιστήμη ως σήμερα έφτασε στο σημείο να κατανοήσει το γεγονός, πως ότι είμαστε το οφείλουμε στη μνήμη μας. 

Με βάση αυτήν την αντίληψη όρισε τις λεπτότατες λειτουργίες της μνήμης σε αναπαραστάσεις, λειτουργικά μοντέλα και άλλους πολλούς διαχωρισμούς. 

Έπειτα μέσω ενδελεχούς έρευνας και πειραμάτων κατόρθωσε να την συσχετίσει με παράγοντες όπως η νοημοσύνη και η προσοχή

Η ροπή αυτή θα μας κατατοπίσει στο να αντιληφθούμε διάφορα προβλήματα, όπως τα συμπτώματα της δυσλεξίας και του Alzheimer..

..αφού πλέον διαλευκάναμε μια κίνηση της μνήμης, μια συνεχόμενη εργασία μέρα και νύχτα, είτε έκδηλη είτε άδηλη. 

 Κάτι όμως έχουμε ξεχάσει. 

Κάτι που αφήσαμε να ατροφήσει. 

Η επιστήμη του σήμερα αφέθηκε υπερβολικά στην πίστη της που αφορά τα υπολογιστικά (PC) συστήματα. 

Ξεχνάμε πολλές φορές ότι ο άνθρωπος δεν έχει μνήμη RAM.

Επομένως, δεν του δόθηκε από την φύση μια ικανότητα απλής μηχανικής καταγραφής και ανάκλησης, μια παπαγαλίστικη μνήμη πληροφοριών και δεδομένων. 

Είναι αδύνατον με γνωστικά εργαλεία και αναπαραστάσεις να αγγίξουμε τον πολυδαίδαλο, αρχέγονο χαρακτήρα της ζωντανής μνήμης στον οποίο συγχωνεύονται αδιαχώριστα το εγώ και ο κόσμος. 

Αν πάλι εναποθέσουμε μια λιγοστή ελπίδα στην περίπτωση που θα συνενώναμε όλα τα υπάρχοντα μοντέλα μνήμης απ’όλες τις επιστήμες, θα πέφταμε με φόρα στον τοίχο της φράσης του Goethe : 

”Καθετί το πραγματικό είναι, υπό μία έννοια, θεωρία…Δεν έχει νόημα να αναζητούμε κάτι πίσω απ΄τα φαινόμενα : Τα φαινόμενα είναι θεωρία.” 

Goethe

Ρωτάμε επομένως, πότε ξεσκέπασε ο άνθρωπος ένα φαινόμενο και βρήκε μέσα μια αλήθεια;

Πόσες φορές θα δαγκώσει ο σκύλος την ουρά του για να καταλάβει ότι είναι δική του;

   Για να διευκολυνθούμε στην αναζήτηση μας.. 

..πρέπει να σημειώσουμε πως και παλαιότερα η μνήμη είχε πάντοτε για τους ορθολογιστές κυρίως την αξία της χωρητικότητας με φόντο μια δόση ιδεών περί λήθης. 

Ο Καρτέσιος παρομοίαζε τη δημιουργία εικόνων στον εγκέφαλο με τα ίχνη που αφήνουν οι βελόνες στο ύφασμα, ενώ στην Αναγέννηση αναπτύχθηκαν όπως και σήμερα διάφορες περισπούδαστες τεχνικές για την εξάσκηση της μνήμης. 

Όλα αυτά προσομοιάζουν τις σημερινές τεχνικές. 

Αν όμως ακούσουμε τα λόγια περί μνήμης ενός πραγματικού ποιητή, του William Blake, θα δούμε πόσο κοντά πέφτει η πραγματική Ενεργητική Φαντασία με την σημερινή φαντασία που ονομάζουμε επιστήμη : 

O Blake όρισε τον πρόσθιο θάλαμο ως το θερμό και ξηρό μέρος της φαντασίας, Cellula Phantastica. 

Μέσα σε αυτό το καμίνι του Los, κινούνται οι αγγελιοφόροι του Los, οι πληροφορίες από τα αισθητήρια όργανα που γίνονται πυρωμένες εικόνες και χαράσσονται στον εγκέφαλο. 

Ο κεντρικός θάλαμος, το σπίτι της λογικής, η Cellula Rationalis, είναι ένας θερμός και υγρός τόπος όπου εδράζει η διαλεκτική και η ρητορική. 

Εδώ οι χαραγμένες εικόνες μπαίνουν σε τάξη για να δημιουργήσουν τη γνώση. 

Ο οπίσθιος θάλαμος της μνήμης, Cellula Memoralis είναι μια τεράστια αποθήκη εικόνων. 

Από τον θάλαμο αυτό αντλεί ο κεντρικός θάλαμος το υλικό για νέες αλληλουχίες σκέψεων. 

Από εδώ, από τα δώματα του Los, γεμάτα με πυρωμένα ανάγλυφα όλων των πραγμάτων που συμβαίνουν στη γη, κάθε εποχή αντλεί και ανανεώνει τις δυνάμεις της με τα έργα αυτά. 

 Αυτές οι σπάνιες περιπτώσεις..

Υπήρξαν ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που για γενετικούς, επιστημονικούς ή μυστικιστικούς λόγους (και αυτά δεν διαφέρουν μεταξύ τους όσο νομίζουμε) ανέπτυξαν ένα είδος εσωτερικής πολυσύνθετης μνήμης που ως ένα σημείο άλλαξε την πορεία της ζωής τους με τη χρησιμότητά της. 

Σε ένα σπάνιο και πανέμορφα δοσμένο case study ονόματι The Mind of a Mnemonist (1968) που δημοσιεύτηκε από τον Ρώσο νευροψυχολόγο Alexander Luria, παρουσιάστηκε η ιδιάζουσα περίπτωση του Solomon Shereshevsky

Ο Shereshevsky τον οποίο ο Luria παρακολουθούσε για ένα χρονικό διάστημα τριάντα ετών μπορούσε να απομνημονεύσει σύνθετους μαθηματικούς τύπους, τεράστιους πίνακες γραμμάτων και ακόμη και ποιήματα σε ξένες γλώσσες μέσα σε λίγα λεπτά. 

Ο Luria διέγνωσε τον Shereshevsky με μια εξαιρετικά ισχυρή και ιδιαίτερη περίπτωση συναισθησίας, πενταπλάσια συναισθησία, στην οποία η διέγερση μιας από τις αισθήσεις του παρήγαγε μια αντίδραση σε κάθε άλλη. 

Για παράδειγμα, εάν ο Shereshevsky ακούσει έναν μουσικό τόνο που θα παίξει θα βλέπει αμέσως ένα χρώμα, η αφή θα προκαλέσει μια αίσθηση γεύσης, και ούτω καθεξής για κάθε μία από τις αισθήσεις.

Ο ίδιος ο Shereshevsky αναφέρει : ” Ο αριθμός 1 Είναι ένας περήφανος, στητός άντρας, το 2 είναι μια γυναίκα με υψηλό πνεύμα, το 3 ένα ζοφερό πρόσωπο, το 6 ένας άντρας με πρησμένο πόδι, το 7 ένας άντρας με μουστάκι, το 8 μια πολύ σκληρή γυναίκα ή ένας σάκος μέσα σε ένα σάκο. Όσο για τον αριθμό 87, αυτό που βλέπω είναι μια χοντρή γυναίκα και ένας άντρας που στρίβει το μουστάκι του.” 

Shereshevsky

Τι συμβαίνει όταν η μνήμη αποκτά αυτόνομη ποιητική ικανότητα;

Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να χωρέσουμε όλα όσα μας χρειάζονταν για τον κόσμο γύρω και μέσα μας σε ένα δίσκο, μια σφραγίδα ή ένα οπτικο-χωρικό παλάτι με τους κατοίκους να επικοινωνούν, έτσι ώστε όχι μόνο να κατέχουμε μια ολόκληρη αναπαράσταση του σύμπαντος στη χούφτα μας, αλλά και να επιτρέπουμε να αλληλεπιδρούν οι πληροφορίες από μόνες τους μέσα στον κύκλο, δημιουργώντας αναλογίες.

Αυτή κατά την γνώμη μου είναι η δύναμη των Συμβόλων, δηλαδή της συμπυκνωμένης συναισθησίας σε ένα σημείο αναφοράς.

Η Αλχημεία για παράδειγμα, η ευγενέστερη των Τεχνών προσπάθησε μέσα από τεμνόμενες μορφές, αλληλοσυμπληρωνόμενα κομμάτια και εικονικές συγκρούσεις εννοιολογικών οραμάτων, να προσφέρει σε μια εποχή σκοτεινή και βάρβαρη όπως ο Μεσαίωνας, αυτό το φωτεινό ίχνος της συναισθησίας του Shereshevsky. 

Εδώ όμως όχι σαν παραμορφωτική ασθένεια, αλλά ως Γνωστικιστική Αναπαράσταση της Θεικής Ανέλιξης προς τιμήν των απλών ανθρώπων.

Αυτό μοιάζει να είναι το πραγματικό Παλάτι της Μνήμης, θυμίζοντας κατά κάποιο τρόπο την ανώτερη ανάπτυξη που μπορεί να πετύχει η μνήμη.

Ένα δυναμικό πεδίο που συγκρατεί αντιθετικές μεταξύ τους γνώσεις για τον κόσμο, για χάρη της δυνατότητας του ανθρώπου να εξέρχεται πάντοτε από την προηγούμενη κατάστασή του.

ICE

Απόφοιτος Φιλοσοφικής, ταξιδεύοντας όλα τα παζάρια της Ελλάδας με καντίνα και μια κιθάρα στην πλάτη. Παρόλο που θα συνεχίσει το κύριο έργο του, τις σπουδές του, είναι αχόρταγος, για νέα και απαιτητικά projects. Έτσι έπεσε πάνω στους blucats και πείστηκαν όλοι μαζί για το τι ήταν αυτό που έπρεπε να διαδοθεί. Τέχνη ladies & gentlemen.

Email: blucatsgr@gmail.com

Might also like

Close Menu