για τον αδερφο μου τον van gogh

Σάπια πόδια..Σάπια Χείλη

Αργοπεθαίνω σε ονειροπαρμένα εδάφη

Ζω το Όνειρο..μελλοντικέ μου αδερφέ !

Ξεγλιστράω ανώδυνα από τετράγωνα..από ”τέχνη”

Ξεγλιστράω αθόρυβα, αιώνια από παρατρεχάμενους,

τεχνήτες της φυλής μου.. ”ζωγράφους”

Σαν Άθλιος..συγχωρεμένος ξεγλιστρώ

Αγκαλιά με την παρεξηγημένη μου ιδιότητα

Παρεξηγημένη μου ικανότητα..

Η Φύση η ίδια αδερφέ μου με προστάζει!

Να συντονίσω τα σκοτάδια της καρδιάς μου και να καθρεφτιστώ!

Πριν να είναι αργά!

Οι γίδες με κοιτούν παραξενεμένες..σαν άνθρωποι

Έχουν και αυτές τα αιτήματά τους όπως κάθετί από λάσπη, να καθρεφτιστεί μέσα μου

Όλη η λάσπη μου ζητά να την αναγνωρίσω και εγώ διαβαίνω εκείνο το μονοπάτι…

Να προλάβω να ζωγραφίσω πριν να είναι αργά!

Σας ρωτώ τετράγωνα! εννοώ άνθρωποι..

Κρύβονται όλα τα υπαρκτά χρώματα σε μια σκελίδα σκόρδο;

Έζησε ποτέ κανείς πίσω από τα μυστικά πέπλα του κρεμμυδιού;

Τις άγιες πατάτες!

Το άγιο χώμα!

Να συρθώ γονυπετής ως την εκκλησία της πατάτας..

Να αφήσω το βάτραχο τον βλάκα τον Γκωγιέν!

Τον ηλίθιο! Τον άνθρωπο!

Και να εισέλθω..

..στο μυαλό του σκυφτού πάνω απ’το χωράφι και να ερωτευτώ τις σκέψεις του και να πετάξω!

Πάνω απ’τους εξώστες των σπιτιών σας!

Να υποδυθώ ηλιοτρόπιο!

Να αναδυθώ κυπαρίσσι!

Να φυλίσω Αρλεζιάνα βαθιά στο στόμα..

Να σας δείξω μέσα από ελιά, παπούτσια, παράθυρο υπνοδωματίου και λάσπες πως σκέφτεται ο Θεός για σας..

Γιατί ποιος βλέπει το ακίνητο διαθλαστικά;

Ποιος βλέπει το νεκρό να βιάζεται;

Ήρθα εδώ γι’αυτήν την αδικία!

Σας συγχωρώ για τον κόσμο σας!

Είδα αυτόν τον κόσμο σας του χθές να παραγκωνίζει την Στιγμή και συσσώρευσα για πολλά χρόνια την σκοτεινή μου Καρδία απ’τις γωνίες κάθε άγριας αθλιότητας..

Είθε η Ύπαρξη να μου δώσει άφεση εναποθέτοντάς με στα πόδια του αδερφού μου, που τόσο αγάπησα

Τώρα που πεθαίνω..

Έδωσα την ψυχή μου, τα μάτια μου, το Αυτί μου

Σε ότι μέτρησε

Σε ότι έθιξε..

Θα πεθάνω χιλιάδες ανέντιμες φορές στα μάτια σας

Στα χρόνια σας που έρχονται..

Θυμηθείτε πως δεν άντεξα!

Θυμηθείτε πως έζησα!

Ακούστε την φωνή μου πάνω απ’ το στάρι!

Ταυτιστείτε με το θυμωμένο κοράκι, τις νυχτερινές μου δύνες και τη ζωή του Άνθους που Αιωρείται..

Η Άνοιξη έρχεται για πάντα

Το φως χάθηκε

ICE

Απόφοιτος Φιλοσοφικής, ταξιδεύοντας όλα τα παζάρια της Ελλάδας με καντίνα και μια κιθάρα στην πλάτη. Παρόλο που θα συνεχίσει το κύριο έργο του, τις σπουδές του, είναι αχόρταγος, για νέα και απαιτητικά projects. Έτσι έπεσε πάνω στους blucats και πείστηκαν όλοι μαζί για το τι ήταν αυτό που έπρεπε να διαδοθεί. Τέχνη ladies & gentlemen.

Email: blucatsgr@gmail.com

Close Menu